Wereldwijd zijn er stammen die besloten hebben om geïsoleerd te blijven van de rest van de samenleving en zelfs van andere inheemse volken.

Dat betekent niet dat ze ‘nog niet ontdekt’ zijn of ‘onveranderd’ blijven. Van de meeste is bekend dat ze bestaan en allemaal passen ze zich, ondanks hun isolement, voortdurend aan hun veranderende omstandigheden aan.

Geïsoleerd levende Jururei vrouw in het Urueu Wau Wau reservaat. Rondônia, Brazilië. © Rogerio Vargas

Velen hebben bij tijd en wijle, soms vijandig, contact met andere stammen. Ze zijn zich zeer wel bewust van het bestaan van de andere samenlevingen rondom hen.

Naburige inheemse gemeenschappen en het FUNAI weten vaak waar deze groepen zich ongeveer bevinden.

Sinds 1987 heeft FUNAI een afdeling die zich uitsluitend bezig houdt met ongecontacteerde Indianen. Het is hun beleid om slechts contact te maken in die gevallen waar het bestaan van de stam acuut wordt bedreigd.

In alle andere gevallen wordt geen toenaderingspoging gedaan. FUNAI probeert daarentegen om hun grondgebied af te bakenen en met behulp van beschermingsposten hun land te beschermen tegen buitenstaanders.

Geïsoleerd levende stammen moeten het recht hebben om zelf te beslissen of ze wel of niet afgezonderd willen leven. Maar om gebruik te kunnen maken van dit recht hebben ze ruimte en tijd nodig.

Kaart van de Braziliaanse overheid met geïsoleerd levende volksstammen. © FUNAI

Ze kunnen alleen overleven als hun land, waarop ze recht hebben volgens zowel de nationale (Braziliaanse) wetgeving als het internationaal recht, beschermd wordt. Ze moeten met rust gelaten worden, zonder angst voor geweld, uitroeiing en toenaderingspogingen die voor hen fataal kunnen zijn.

Contact mag alleen plaatsvinden wanneer de stam besluit dat ze er klaar voor is.